หนึ่งวันมีแค่นี้
เปิดหน้า ดูร่องรอยของวันนี้
ลงชื่อ เขียนสั้น ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น
เห็นแล้ว ให้ใครสักตัวรู้ว่าเราเห็น
ปิดสมุด กลับไปใช้ชีวิตจริง
พลาดแล้วไม่ต้องไล่ตาม
วันที่หน้าว่างไม่กลายเป็นหนี้ ไม่มีคะแนนที่ต้องกู้ ไม่มี streak ที่ต้องซ่อม วันพรุ่งนี้คือหน้าใหม่ คุณกลับมาได้โดยไม่ต้องอธิบายทุกอย่างที่หายไป
พลาดวันนี้ได้ พรุ่งนี้ยังมีหน้าใหม่
เพื่อนร่วมทางพูดเท่าที่ควร
สัตว์อีกตัวของเล่มมองเฉพาะสิ่งที่เกิดขึ้นจริง บางวันมันรับรอยเล็ก ๆ แล้วพูด บางวันมันเงียบ เพราะความเงียบก็เป็นวิธีอยู่ด้วยกันแบบหนึ่ง
AI ไม่ได้ทำแทนใคร
มันมีไว้จำ เห็น และเรียบเรียง ไม่ใช่ทำให้คุณกลับมา และไม่ใช่พระเอกของสมุด

